چونان یخی بر ساحل تابستان آب نخواهم شد
سپیده دمی با نسیمی فرو خواهم شکست؛
چون درخت موریانه خورده ای که هنوز شاخه هایی سبز دارد.
سپیدی مویم را اینجا کسی نخواهد دید؛
شکستن صدایم را کسی نخواهد شنید؛
ناپدید خواهم شد، چون سایه ای در تاریکی.
+ نوشته شده توسط رضا قاضی نوری در دوشنبه 12 اسفند1387 و ساعت
2:32 بعد از ظهر |
