مسئله زنان و احقاق حقوق تحدید شده ی این بخش از جامعه به عنوان یکی از ضروری ترین زیر مجموعه های رسیدن به دموکراسی و تحقق مدرنیته و توسعه در جامعه شناخته شده است و زیر سوال بردن مبارزه برای تحقق این حقوق را باید دیدگاهی ضد انسانی و ناشی از عقب ماندگی و سودجویی در مردان و نا آگاهی در زنان دانست.
دانشگاه در شرایط کنونی شاید تنها و تا حدی امن ترین حوزه برای پیگیری دموکراسی باشد. بنابراین پرداختن به مسائل زنان باید تا حدی در این فضا صورت پذیرد. از آنجا که دانشجویان از آگاه ترین قشر ها در جامعه محسوب می شوند و تا حد زیادی تاثیر گذار بر فضای جامعه و در بحث خرد تر بر فضای خانواده ی خود هستند لازم می نماید که فعالیت در باب مسائل زنان به دانشگاه ها نیز منتقل گردد. و با توجه به اینکه درصد قبولی دختران در دانشگاه ها از پسران بیشتر است می توان این پروسه آگاهی بخشی را در فضای دانشگاه ها به راحتی پیگیری کرد و استفاده از هر تشکلی هر نشریه ای و هر فضایی که خواهان رسیدن به دموکراسی ست لازم می نماید. بنابر این تمامی نیرو های فعال مدرن در دانشگاه ها که در جهت تحقق دموکراسی فعالیت می نمایند می بایست در این مبارزه نیز فعال شوند. گرچه آنچه که به وضوح دیده می شود اینست که بسیاری از پسران فعال دانشجو به عنوان مثال در تشکل های دانشجویی و نه تمامی انهاِ که تحت تاثیر فرهنگ مردسالاری درونی شده در آنها نه تنها ضرورت این مسئله را حس نکرده اند بلکه متاسفانه در جهت به حاشیه راندن دختران و بحث های زنان نیز بر می آیند که به دور از ارزش های انسانی و دموکراسی خواهی ست.
متاسفانه زنان بسیاری در جامعه وقتی به اجحاف حقوق خود پی می برند که خود در معرض آن قرار گیرند . به عنوان مثال می توان از قوانین تبعیض آمیز در باب طلاق حضانت کودک خشونت علیه زنان و غیره نام برد که زنان این جامعه بی هیچ پناه قانونی و مدنی ناگزیر به تحمل آنند. و نه تنها از جانب حاکمیت این قوانین حتی تعدیل هم نمی شوند بلکه هر روز با طرح هاو لوایح جدیدی مانند سهمیه بندی جنسیتی در دانشگاه ها و تجدید فراش!!! بی اجازه ی همسر اول و سخنان زشت و سراسر توهین از جانب این خادمان حکومتی همچون صحبت وزیر کشور در مورد ضرورت انجام صیغه رو به رو می شویم.
آنچه که بیش از هر چیز ضروری می نماید که در دانشگاه ها صورت پذیرد پرداختن به آشنایی دختران دانشجو به حقوق خود است حقوقی که در کشورهای توسعه یافته و بسیاری از کشور های رو به توسعه پذیرفته شده و متاسفانه در کشور ما نه تنها نسبت به ضرورت اجرای این حقوق مدنی و انسانی اهمال شده است بلکه هرروز بر محدود کردن آن و در حاشیه بردن زن افزوده می شود.
در حقیقت ضرورت یاد شده می بایست مقدم بر مباحث دیگر به طور مثال واکنش در مقابل بحث هایی همچون سهمیه بندی جنسیتی در دانشگاه ها که طرحی ضد انسانی و توهین به مقام زن به عنوان یک موجود برابر با مرد محسوب می شود قرار گیرد.
آنچه که در حقیقت جنبش زنان در ایران به طور فعال و یکپارچه در تلاش برای تحقق آن در سطح جامعه است به این مسئله باز می گردد و به قطعیت می توان گفت که تا حد زیادی موفق بوده است و دلایل مختلفی را می توان برای این موفقیت برشمرد همچون در حاشیه رفتن تعارضات تئوریک گروه های مختلف فعال در این جنبش در برابر در متن قرار گرفتن دغدغه ی رسیدن به حقوق مدنی و انسانی برای تمامی زنان برخلاف جنبش دانشجویی یا رابطه با بدنه ی اجتماع به جای تکیه ی تنها بر گفتگو و بحث های تئوریک میان فعالان و غیره
بنابراین فعالان دانشجویی در پی احقاق حقوق زنان می بایست در جامعه دانشجویی درکنار واکنش به جریانات تبعیض آمیزی که در جامعه و دانشگاه ها به شکل روزمره صورت می گیرد زیربنای این مبارزه را نیز در نظر بگیرند و به آن بپردازند. متاسفانه نمی توان از این واقعیت دور شد که زنان بسیاری در جامعه تحت تاثیر فرهنگ مردسالار و پدر سالار که توسط قوانین تبعیض آمیز تقویت می شود نه تنها به حاشیه رانده شده اند بلکه گویی تحت تلقین ها و تحت این نوع جامعه پذیری اعتماد به نفس مقابله را از دست داده اند و حتی ضرورت رسیدن به برابری را نیز از یاد برده اند و ما به عنوان کسانی که دغدغه ی رسیدن به برابری جنسیتی را داریم نباید از یاد ببریم که دختران دانشجو نیز از این قاعده مستثنی نیستند گرچه این مسئله کمتر دیده می شود به عنوان مثال در سایت کمیسیون زنان تحکیم وحدت در نتیجه گیری یک تحقیق دانشجویی در رابطه با آگاهی نسبت به مسئله سهمیه بندی جنسیتی اینطور آمده که ۹۰ درصد پاسخ دهندگان دانشجو هیچ آگاهی نسبت به این طرح نداشته اند.
این جریان شاید بیش از هر چیز گویای آن باشد که تا حدی فعالان زنان و فعالان دانشجو پرداختن به مسائل زنان را چندان در دانشگاه جدی نگرفته اند و برای ایجاد دغدغه برای مبارزه چندان تلاش نکرده اند
