می نویسم

انعکاس صدای زنجیر ها

تصویر سرود آزادی

                          را در آینه ی چشم های من می شکند

انتظار آزادی چندان غم انگیز است

                                       که حکاکی اعلامیه ی حقوق بشر

                                           بر دیواره کوره های آدمی سوزی (کیومرث منشی زاده)

اینکه نمی نوشتم از تنبلی نبود اونایی که من می شناسن می دونن گاهی یه مدتی نیستم یک وقتی می رفتم دنبال  عین القضات شهید ولی این بار دنبال همونم نرفتم. این بار سرم با روزمره گی گرم کردم تا  بی تفاوت بودن نبینم.

اما طبق معمول دلخوشکنکی به سراغمون اومد یه تجمع خود جوش در دانشگاه علیه محمود احمدی نژاد که دچار توهم شده بود دانشگاه پذیرای اونه

عمق خشم تو چشم های همه می شد دید و وقتی پیش مرگ های دانشگاه امام صادق و امام حسین یا علی می گفتن و می زدن  می دیدم که بچه ها چطور از نام علی بردن توسط اون اراذل و اوباش و لمپن های ایدئولوژیک خشمگین می شدن و اینبار هیچ کسی باک کمیته انضباطی و حراست نبود

همه گفتیم که دانشگاه تهران جای حضور کسی نیست که شده اسباب خنده ی دنیا و عرق شرم بر پیشانی ما 

به سبز ها علاقه مند شدم و دوست دارم برای طبیعت بی گناه که حاکمیت ایران مثل تمام زیبایی ها نادیده می گیردش و  حتی در تلاش برای از بین بردن آن است نیز بنویسم روزنامه ی اعتماد ملی در این باب خوب می نویسد  تشکر

می نویسم ....... زود

تسلیم یا مبارزه از نعمت میرزا زاده

بیهوده باز بودن شب را، انکار می کنی؟